Sinds Android 12 neemt een telefoon met dynamische kleur een steekproef van de achtergrond, brengt die terug tot een handvol kandidaat-tinten en kiest één uitgangskleur. Daaruit bouwt hij tonale paletten, elk lopend van bijna zwart tot bijna wit, en het systeem deelt ze uit aan tegels voor snelle instellingen, schuifregelaars, het toetsenbord en elke app die erom vraagt. Windows kent een rustiger versie van hetzelfde idee in de automatische accentkleur, en iPhones kleuren de klok op het vergrendelscherm zo dat hij past bij wat erachter zit.
De sampler neemt het grootste kleurvlak niet zomaar voor waar aan. Hij geeft de voorkeur aan tinten die zowel veel voorkomen in de afbeelding als redelijk verzadigd zijn, dus een grijze lucht met een klein oranje bootje levert je mogelijk een oranje thema op. Een foto die vrijwel helemaal neutraal is, zoals mist, sneeuw of beton, geeft het algoritme weinig chroma om mee te werken, en het resultaat neigt naar een zacht, enigszins blauwachtig grijs dat op elke knop flets kan ogen.
Dus als een staande afbeelding op het startscherm komt, is het de moeite waard er nog één keer naar te kijken als kleurbron in plaats van als plaatje. Eén duidelijk accent tegen een rustige ondergrond geeft meestal het best leesbare thema, terwijl een afbeelding met vier concurrerende kleuren de keuze aan het toeval overlaat. De meeste telefoons bieden ook twee of drie alternatieve paletten uit dezelfde achtergrond, en de tweede optie leest vaak beter op kleine formaten.