Od Androida 12 telefon z włączonymi kolorami dynamicznymi pobiera próbki z tapety, redukuje je do kilku kandydujących odcieni i wybiera jeden kolor bazowy. Na jego podstawie powstają palety tonalne, każda biegnąca od prawie czerni do prawie bieli, a system rozdaje je kafelkom szybkich ustawień, suwakom, klawiaturze i każdej aplikacji, która o nie poprosi. Windows ma cichszą wersję tego samego pomysłu w automatycznym kolorze akcentu, a iPhone'y barwią zegar na ekranie blokady tak, by pasował do tego, co jest za nim.
Próbnik nie przyjmuje największej plamy koloru na wiarę. Woli odcienie, które są zarazem częste na obrazie i dość nasycone, więc szare niebo z małą pomarańczową łódką może dać motyw pomarańczowy. Zdjęcie niemal w całości neutralne, na przykład mgła, śnieg albo beton, daje algorytmowi niewiele chromy do pracy, a wynik zmierza ku łagodnej, lekko niebieskawej szarości, która na każdym przycisku potrafi wyglądać blado.
Dlatego gdy pionowy obraz trafia na ekran główny, warto jeszcze raz spojrzeć na niego jak na źródło koloru, a nie jak na obraz. Jeden wyraźny akcent na spokojnym tle zwykle daje najczytelniejszy motyw, a obraz z czterema konkurującymi kolorami zostawia wybór przypadkowi. Większość telefonów oferuje też dwie lub trzy alternatywne palety z tej samej tapety, a druga opcja często lepiej czyta się w małych rozmiarach.