تصویری که زیر آیکون‌ها خوابیده است

به پس‌زمینه روزی دو بار درست نگاه می‌شود و صد بار از رویش رد می‌شویم. آیکون‌ها گوشه‌ها را خانه کرده‌اند و زیرشان نام پرونده‌ها با حروف سفید ریز می‌نشیند؛ عکسی که هرگز از او خواسته نشده بود متن را نگه دارد، ناگهان باید نگهش دارد. آنچه شکست می‌خورد به‌ندرت قاب ضعیف است، بیشتر قاب شلوغ است، با جزئیاتی که درست همان جا انبوه شده‌اند که نام‌ها فرود می‌آیند.

آنچه به کار می‌آید یکدستی است، نه تاریکی. آسمانی که کند می‌چرخد، مهی که روی آب نازک می‌شود، دیواری یک‌رنگ که دانه‌اش هنوز پیداست: هر کدام به حروف ریز جای پا می‌دهند. همسایهٔ دشوار خاکستری میانی است، چون حرف روشن و حرف تیره هر دو رویش وا می‌روند و هیچ سایه‌ای پشت متن این را کامل جبران نمی‌کند.

آزمونش یک ثانیه است. پنجره‌ها را کنار بزنید، به‌جای مرکز کادر گوشهٔ بالا-چپ را نگاه کنید و چشم را تنگ کنید تا نام‌ها محو شوند. اگر از پیش محو بودند، آن یک عکس خوب است و یک پس‌زمینهٔ ناکارآمد؛ این دو مجازند دو حرفهٔ جدا باشند.