وقتی گوشی تاشوی کتابی بسته است، نمایشگر بیرونی بلند و باریک است و اغلب از ۲۱:۹ هم کشیده‌تر. با باز شدن آن، پنل درونی به مربع نزدیک می‌شود، در بسیاری از مدل‌ها حدود ۶ در ۵. یک تصویر باید روی دو شکل پهن شود که تقریباً هیچ اشتراکی ندارند، و برای همین تصویر زمینه‌ای که بیرون درست به نظر می‌رسد، پس از باز کردن گوشی ممکن است به‌طرز عجیبی بزرگ‌نمایی‌شده دیده شود.
سیستم معمولاً نمایشگر درونی را با بزرگ کردن تصویر عمودی تا جایی که عرضش جا شود پر می‌کند و سپس بالا و پایین را می‌برد. روی پنل مربع این برش زیاد است، اغلب یک‌سوم ارتفاع یا بیشتر، پس آسمان و پیش‌زمینه اول از همه ناپدید می‌شوند. تصویرهایی که سوژه‌شان در نوار میانی است بهتر دوام می‌آورند، و هر چیز مهم نزدیک لبه‌ی بالا یا پایین نخستین چیزی است که از دست می‌رود.
خط تاشدگی هم هست، خطی عمودی و کم‌رنگ در وسط نمایشگر درونی که نور را از زاویه می‌گیرد. افق باریک یا چهره‌ای که دقیقاً روی این خط قرار بگیرد آن را آشکارتر می‌کند، در حالی که سوژه‌ای خارج از مرکز می‌گذارد محو شود. بیشتر گوشی‌های تاشو اجازه می‌دهند برای هر نمایشگر تصویر زمینه‌ی جدا بگذارید، و دادن تصویری آرام‌تر و پهن‌تر به نمایشگر درونی معمولاً با شیوه‌ی نگه داشتن گوشی باز جور است، بیشتر شبیه یک صفحه‌ی کوچک تا یک گوشی.
