Większość komunikatorów pozwala zastąpić domyślne tło rozmowy własnym obrazem, od razu dla wszystkich czatów albo tylko dla jednego. Ustawienie kryje się kilka menu głębiej, a podgląd, który oferuje, wprowadza w błąd: pokazuje obraz z dwoma lub trzema przykładowymi dymkami. Prawdziwa rozmowa jest gęstsza. W ruchliwym wątku dymki zajmują znacznie ponad połowę ekranu, a z obrazu zostaje wąski pas wzdłuż jednego boku i cienkie smugi między wiadomościami.
O tym, co przetrwa, decyduje ta geometria. Wiadomości przychodzące przylegają do lewej krawędzi, wychodzące do prawej, więc środek kadru jest najczęściej zasłonięty, na odwrót niż na ekranie blokady, gdzie środek to najbezpieczniejsze miejsce dla motywu. Drobny detal też wypada kiepsko, bo oko już czyta tekst i traktuje zatłoczone tło jak szum; lepiej znoszą to miękkie gradienty, nieostre listowie, gładki kawałek nieba lub wody. Jasność liczy się bardziej niż kolor: dymki bywają niemal białe albo w nasyconym kolorze, a średnio ciemne tło pozwala odróżnić się obu rodzajom, dlatego niektóre aplikacje dodają suwak przyciemniania w trybie ciemnym.
Dwie sprawy łatwo przeoczyć. Tło stoi w miejscu, gdy wiadomości przewijają się po nim, więc to, co się na nim znajduje, miną setki wierszy tekstu bez żadnego ruchu, a gdy otworzy się klawiatura, widoczny obszar kurczy się mniej więcej do górnej połowy, więc wszystko ciekawe przy dole przestaje się liczyć. Najdłużej służy zwykle obraz pionowy z ciężarem w górnej trzeciej części, o niskim kontraście, bez jednego przedmiotu domagającego się uwagi. To obraz wybrany po to, żeby go zagadać, a te dobre są takie, o których nikt w wątku nie wspomina.