Wirga: deszcz, który nie dociera do ziemi
Smugi zwisają spod chmury i urywają się w połowie drogi, a grunt pod nimi pozostaje suchy.
Wirga to opad, który opuszcza chmurę i wyparowuje, zanim dotrze do ziemi. Widać ją jako szare lub białe smugi ciągnące się od podstawy chmury i kończące się w czystym powietrzu, bez niczego pod spodem. Najczęściej pojawia się tam, gdzie podstawy chmur są wysoko, a powietrze pod nimi suche: na pustyniach, wyżynach, po zawietrznej stronie pasm górskich, gdzie kropla może mieć do pokonania trzy lub cztery kilometry w powietrzu, które cały czas odbiera jej wodę.
Smugi rzadko bywają proste. Kropla kurczy się w trakcie spadania, a mniejsza kropla spada wolniej, tymczasem wiatr na każdej wysokości znosi ją na bok z inną prędkością, więc ślad wygina się w hak lub przecinek, a jego dolny koniec cienieje do zera. Często to, co zaczyna spadać, to kryształki lodu, nie deszcz; zamieniają się bezpośrednio w parę i zostawiają drobniejszy, bardziej włóknisty ogon. Parowanie ochładza otaczające powietrze, a to wychłodzone powietrze może opadać tak gwałtownie, że dociera do ziemi jako nagły podmuch i ściana kurzu, choć żaden deszcz nie spada.
Dla fotografa przydatna jest godzina niskiego słońca. Oświetlone z boku smugi stają się pomarańczowe lub różowe na tle ciemniejszej chmury, a przez kilka minut niebo wygląda jak przeczesane. Ekspozycję ustawia się pod jasne pasma, co sprawia, że ziemia zapada się w zwykły ciemny pas u dołu kadru. Na pulpicie taki układ jest wygodny: szczegóły leżą w górnych dwóch trzecich, miękkie i bez ostrych krawędzi, a dolna trzecia jest dość spokojna, by pomieścić pasek zadań i rząd ikon.
W tej kolekcji