Çoğu mesajlaşma uygulaması, sohbetin varsayılan arka planını kendi görselinizle değiştirmenize izin verir; ister tüm sohbetler için tek seferde, ister yalnızca biri için. Ayar birkaç menü derinlikte durur ve sunduğu önizleme yanıltıcıdır: görseli üzerinde iki üç örnek baloncukla gösterir. Gerçek bir konuşma çok daha yoğundur. Hareketli bir yazışmada baloncuklar ekranın yarısından epey fazlasını kaplar ve görselden geriye bir kenardaki dar bir şerit ile mesajlar arasındaki ince bantlar kalır.
Neyin ayakta kaldığını bu geometri belirler. Gelen mesajlar sol kenara, giden mesajlar sağ kenara yaslanır; bu yüzden kadrajın ortası en sık örtülen bölümdür. Bu, merkezin özneyi koymak için en güvenli yer olduğu kilit ekranının tam tersidir. İnce ayrıntı da kaybeder, çünkü göz zaten metni okumaktadır ve kalabalık bir arka planı gürültü sayar; yumuşak geçişler, odak dışı yapraklar, sade bir gökyüzü ya da su yüzeyi daha iyi dayanır. Parlaklık renkten daha önemlidir: baloncuklar çoğunlukla beyaza yakın ya da doygun bir tondadır ve orta-koyu bir arka plan ikisini de ayrı tutar; bazı uygulamaların karanlık mod için bir karartma kaydırıcısı eklemesinin nedeni budur.
Kolay gözden kaçan iki şey daha var. Mesajlar kayarken arka plan yerinde durur, dolayısıyla içindeki her şeyin üzerinden yüzlerce satır metin kıpırdamadan geçer; klavye açıldığında da görünen alan kabaca üst yarıya iner ve alt kısımdaki ilgi çekici her şey kullanılmaz hale gelir. Ağırlığı üst üçte birde olan, kontrastı düşük ve dikkat isteyen tek bir nesnesi bulunmayan dikey bir görsel genellikle en uzun ömürlüsüdür. Üzerinde konuşulsun diye seçilmiş bir görüntüdür bu, iyi olanlar da sohbette kimsenin söz etmediği olanlardır.