Światło księżyca: krajobraz oświetlony słońcem z drugiej ręki
W noc pełni światło na polach to światło słoneczne, które odbiło się już raz od szarej skały.
Księżyc nie świeci własnym światłem. Jego powierzchnia odbija mniej więcej jedną ósmą docierającego do niej światła słonecznego, a gdy to światło przebędzie drogę z powrotem na Ziemię, pełnia daje gruntowi rzędu kilku dziesiątych luksa, setki tysięcy razy mniej niż w południe. To wciąż wystarcza, by rzucać cienie, a na śniegu czy jasnym piasku bywają one tak ostre, że widać kształt gałęzi.
Dla oka pole w świetle księżyca jest srebrne i niebieskawe, a kolory niemal całkiem znikają. To cecha wzroku, nie samego światła: gdy jest ciemno, górę biorą pręciki, które nie rozróżniają barw. Zmierzone przyrządem, światło księżyca jest w rzeczywistości nieco cieplejsze od słonecznego, bo księżycowy grunt odbija czerwień odrobinę lepiej niż błękit.
Długi czas naświetlania, często kilkadziesiąt sekund przy szeroko otwartej przysłonie, zbiera dość tego słabego światła, by przywrócić kolory. Trawa znów jest zielona, stodoła czerwona, a efekt może przypominać pochmurne popołudnie, dopóki nie zauważymy gwiazd na niebie i miękkich, podwójnych krawędzi tam, gdzie cienie przesunęły się w trakcie naświetlania. Na ekranie takie zdjęcia zachowują niską, równą jasność, która dobrze współgra z ciemnym interfejsem.
W tej kolekcji