بیشتر پیامرسانها اجازه میدهند پسزمینهٔ پیشفرض گفتگو را با تصویر خودتان عوض کنید، برای همهٔ چتها یکجا یا فقط برای یکی. این گزینه چند منو پایینتر پنهان است و پیشنمایشی که نشان میدهد گمراهکننده است: تصویر را با دو سه حباب نمونه نشان میدهد. گفتگوی واقعی فشردهتر است. در یک گفتگوی شلوغ حبابها بسیار بیشتر از نیمی از صفحه را میپوشانند و از تصویر فقط ستونی باریک کنار یک لبه و نوارهای نازک بین پیامها میماند.
این هندسه تعیین میکند چه چیزی باقی میماند. پیامهای دریافتی به لبهٔ چپ میچسبند و پیامهای ارسالی به لبهٔ راست، پس مرکز کادر بیش از هر جا پوشیده میشود، برعکس صفحهٔ قفل که مرکزش امنترین جا برای سوژه است. جزئیات ریز هم وضع خوبی ندارند، چون چشم در حال خواندن متن است و پسزمینهٔ شلوغ را نویز حساب میکند؛ گرادیانهای نرم، شاخوبرگ بیفوکوس، تکهای ساده از آسمان یا آب بهتر دوام میآورند. روشنی از رنگ مهمتر است: حبابها معمولاً تقریباً سفیدند یا یک رنگ پرمایه، و پسزمینهٔ نیمهتیره اجازه میدهد هر دو نوع از آن جدا شوند، به همین دلیل بعضی برنامهها در حالت تاریک یک لغزنده برای کمنور کردن پسزمینه اضافه میکنند.
دو نکتهٔ دیگر آسان از قلم میافتد. پسزمینه ثابت میماند و پیامها بالا میروند، پس هر چه در آن باشد بیحرکت از زیر صدها خط متن رد میشود، و وقتی کیبورد باز میشود ناحیهٔ دیدهشده تقریباً به نیمهٔ بالا کوچک میشود و هر چیز جالب نزدیک پایین بیاستفاده میماند. تصویری عمودی که وزنش در یکسوم بالایی است، کنتراست کمی دارد و هیچ شیء منفردی توجه نمیخواهد، معمولاً بیشتر از همه دوام میآورد. این تصویری است که برای زیر حرفها ماندن انتخاب شده، و خوبهایش آنهاییاند که هیچکس در گفتگو ازشان حرف نمیزند.