یک رنگ تخت، و صفحه خودش موضوع می‌شود
نمایشگر را با سفید پر کن، بعد با سیاه؛ پنل دیگر نمی‌تواند پشت تصویر پنهان شود.
عکس به چشم جایی برای رفتن می‌دهد. رنگ تخت چیزی نمی‌دهد، پس توجه به خودِ سطح سُر می‌خورد: جای انگشتی نزدیک گوشهٔ پایین چپ، چهار گوشه نیم پله روشن‌تر از میانه، نواری عمودی و کم‌رنگ که تنها روی خاکستری پیدا می‌شود. هیچ‌کدام دیشب سبز نشده‌اند؛ زیر آن جنگل و زیر خط ساحل هم همان‌جا بودند.
سفید گرد و غبار و نورپشتِ ناهمگون را ظاهر می‌کند، چون پنل‌های IPS در گوشه‌ها روشن‌تر می‌زنند. خاکستری میانی جایی است که ایرادهای آرام‌تر بیرون می‌آیند، همان لکه‌لکه شدنی که در نقدها اثر صفحهٔ کثیف نامیده می‌شود. سیاه کار پیکسل‌های تک است: زیرپیکسلی که روشن مانده به شکل یک نقطهٔ سرخ یا سبز یا آبی خوانده می‌شود، و روی پنل ۲۷ اینچی با ۱۴۴۰p هر پیکسل حدود ۰٫۲۳ میلی‌متر پهناست؛ آن‌قدر کوچک که با تکان دادن سر پیدا می‌شود، نه با خیره ماندن. اول شیشه را پاک کن، وگرنه تمام شب به تشخیص یک لکه می‌گذرد.
بیشتر آنچه پیدا می‌شود در محدودهٔ رواداری است، نه خرابی. سازنده چند پیکسل گیرکرده را می‌پذیرد پیش از آنکه پنل را معیوب بشمارد، و درخشش گوشه‌ها خاصیت نورپشت است نه حادثه. دانستن جای آن‌ها روی صفحهٔ خودت سودی آرام دارد: دیگر آن‌ها را با ذرهٔ غباری روی عکس اشتباه نمی‌گیری. پرکردن یکدستِ صفحه چند روز هم به کار پس‌زمینه می‌آید و آیکون‌ها روی چیز خاصی تکیه نمی‌دهند.
