Arabalardan önce kurulmuş eski mahallelerde pek çok sokak, iki yana açılmış kolların genişliğinden zar zor fazladır; iki yandaki evler ise üç dört kat yükselir. Sokağın dibinde durunca gökyüzü soluk bir şerite küçülür, duvarlar eğildiğinde ya da sokak döndüğünde şerit de kıvrılır. Gün ışığı yere çoğunlukla sıvadan sekerek ulaşır; bu yüzden sokağın zemini yukarıdan değil, yanlardan yumuşakça aydınlanır.
Sekerek gelen ışık, dokunduğu şeyin rengini taşır. Aşı boyası duvarlar gölgeleri ısıtır, badanalı duvarlar soğutur; pencereler arasına gerilmiş çamaşırlar ve bitkiler gökyüzü şeridini parçalara bölen küçük renk lekeleri ekler. Öğle civarında birkaç dakikalığına ince bir doğrudan güneş dilimi dümdüz aşağı düşebilir; kaldırım taşında parlak bir çizgi olarak kayıp geçer ve saat başı gelmeden kaybolur.
Dikey kare bu yerlere yakışır, çünkü ayağınızın altındaki taşı da yukarıdaki gökyüzü aralığını da aynı resme sığdırır; sokakta yürümek de gerçekte böyle hissettirir. Telefonda bu kompozisyon işe de yarar: koyu duvarlar kenarları tutar, ışık ortada dar bir bantta toplanır, iki yan ise ekranın üzerine koyduğu şeyler için sakin kalır.