In oude wijken die van vóór de auto stammen zijn veel steegjes nauwelijks breder dan twee uitgestrekte armen, terwijl de huizen aan weerszijden drie of vier verdiepingen hoog zijn. Sta je onderaan, dan krimpt de lucht tot een bleek lint, vaak gebogen waar de muren overhellen of de steeg een bocht maakt. Daglicht bereikt de grond vooral door te weerkaatsen op pleisterwerk, dus de bodem van een steeg wordt zacht van opzij verlicht in plaats van van boven.
Dat weerkaatste licht neemt de kleur mee van alles wat het raakte. Okerkleurige muren verwarmen de schaduwen, witgekalkte koelen ze af, en waslijnen of planten tussen de ramen voegen kleine kleurvlakken toe die het lint van lucht in stukken breken. Rond het middaguur kan een dunne reep direct zonlicht een paar minuten recht naar beneden vallen, een heldere streep op de bestrating die opschuift en weg is voordat het uur omslaat.
Een staand formaat past bij deze plekken omdat het de steen onder je voeten en de gleuf lucht in hetzelfde beeld houdt, en zo voelt de steeg ook als je erdoorheen loopt. Op een telefoon doet de compositie bovendien iets nuttigs: de donkerdere muren houden de randen vast en het licht verzamelt zich in een smalle band in het midden, waardoor de zijkanten rustig blijven voor wat het scherm daar neerzet.