در محلههای قدیمی که پیش از آمدن ماشین ساخته شدهاند، بسیاری از کوچهها از دو بازوی گشوده پهنتر نیستند، در حالی که خانههای دو طرف سه چهار طبقه بالا رفتهاند. اگر ته کوچه بایستی، آسمان به نواری رنگپریده تنگ میشود که اغلب جایی که دیوارها کج میشوند یا کوچه میپیچد، خم میخورد. نور روز بیشتر با بازتاب از گچ دیوارها به زمین میرسد، برای همین کف کوچه از دو طرف نرم روشن میشود، نه از بالا.
این نور بازتابیده رنگِ هر چیزی را که لمس کرده با خود میآورد. دیوارهای اخرایی سایهها را گرم میکنند، دیوارهای سفیدکاریشده سردشان میکنند، و لباسهای آویخته یا گیاهان میان پنجرهها لکههای کوچک رنگ اضافه میکنند که نوار آسمان را تکهتکه میکند. نزدیک ظهر ممکن است تیغهای باریک از آفتاب مستقیم چند دقیقهای عمودی بر زمین بیفتد، رگهای روشن روی سنگفرش که کنار میلغزد و پیش از آنکه ساعت عوض شود محو میشود.
قاب عمودی به این جاها میآید چون هم سنگ زیر پا و هم شکاف آسمان را در یک تصویر نگه میدارد، و راه رفتن در کوچه هم همین حس را دارد. روی گوشی هم این ترکیببندی کار بهدردبخوری میکند: دیوارهای تیرهتر لبهها را نگه میدارند، نور در نواری باریک وسط جمع میشود و دو طرف آرام میماند برای هر چیزی که صفحه آنجا میگذارد.