W starych dzielnicach zbudowanych przed erą samochodów wiele uliczek jest niewiele szerszych niż rozpostarte ramiona, a domy po obu stronach mają po trzy, cztery kondygnacje. Stojąc na dole, widzi się niebo skurczone do bladej wstęgi, często wygiętej tam, gdzie ściany się pochylają albo uliczka skręca. Światło dzienne dociera do ziemi głównie odbite od tynku, więc dno uliczki jest oświetlone miękko z boków, a nie z góry.
To odbite światło niesie kolor tego, czego dotknęło. Ochrowe ściany ocieplają cienie, bielone wapnem je chłodzą, a pranie i rośliny rozwieszone między oknami dodają małe plamy koloru, które rozcinają wstęgę nieba na kawałki. W okolicach południa cienki pas bezpośredniego słońca może przez kilka minut paść prosto w dół, jasny pas na bruku, który przesuwa się w bok i znika, zanim zmieni się godzina.
Pionowy kadr pasuje do takich miejsc, bo mieści w jednym obrazie kamień pod stopami i szczelinę nieba, a tak właśnie czuje się uliczkę, idąc nią. Na telefonie kompozycja robi też coś pożytecznego: ciemniejsze ściany trzymają brzegi, światło zbiera się w wąskim pasie pośrodku, a boki zostają spokojne dla tego, co ekran na nich umieści.