نور ماه: منظرهای که با آفتاب دستدوم روشن شده
در شب ماه کامل، نوری که بر مزارع میافتد آفتابی است که یک بار از سنگ خاکستری بازتاب شده است.
ماه نور خودش را ندارد. سطح آن حدود یکهشتم نوری را که به آن میرسد بازتاب میدهد و تا آن نور دوباره به زمین برسد، ماه کامل فقط چند دهم لوکس روشنایی به زمین میدهد، صدها هزار بار کمنورتر از ظهر. باز هم برای انداختن سایه کافی است و روی برف یا ماسه روشن، این سایهها میتوانند چنان تیز باشند که شکل یک شاخه از رویشان خوانده شود.
برای چشم، مزرعهای زیر نور ماه نقرهای و آبی دیده میشود و رنگ تقریباً کامل از آن میرود. این ویژگی بینایی است نه خود نور: وقتی نور کم میشود سلولهای میلهای کار را به دست میگیرند و آنها رنگها را از هم تشخیص نمیدهند. اگر با دستگاه اندازه بگیریم، نور ماه در واقع کمی گرمتر از نور خورشید است، چون خاک ماه قرمز را اندکی بهتر از آبی بازتاب میدهد.
نوردهی طولانی، اغلب چند ده ثانیه با دیافراگم باز، آنقدر از این نور ضعیف جمع میکند که رنگها برگردند. چمن دوباره سبز میشود، انبار دوباره قرمز، و نتیجه میتواند شبیه یک بعدازظهر ابری باشد، تا وقتی که ستارهها را در آسمان ببینید و لبههای نرم و دوتایی را که سایهها در طول نوردهی روی آنها لغزیدهاند. روی صفحه نمایش، این عکسها روشنایی کم و یکنواختی دارند که پشت یک رابط تیره راحت مینشیند.
در این مجموعه