Tapeta na telewizorze i projektorze

Monitor stoi pół metra od oczu i ma sześćdziesiąt centymetrów szerokości. Projektor rozkłada tę samą liczbę pikseli na dwóch metrach ściany, a telewizor ogląda się z trzech metrów. Plik się nie zmienia, zmienia się odległość między sąsiednimi pikselami, i niebo, które przy biurku wyglądało gładko, po powiększeniu pokazuje kompresję w postaci szerokich, miękkich stopni.

Tutaj światło waży więcej niż rozdzielczość. Projektor potrafi jedynie dodać światło do ściany, nigdy go nie odjąć, więc czerń przychodzi w takiej szarości, na jaką pozwala pokój, a ciemna, oszczędna tapeta, ułożona na laptopie, zamienia się w zakurzony prostokąt. Jasne pomieszczenie robi podobną rzecz telewizorowi, gdzie odbicia siadają na cieniach. Zdjęcia, które powierzają kontrast barwie, a nie ciemności, bronią się w obu pokojach.

Krawędzie też zasługują na chwilę uwagi. Niektóre telewizory wciąż obcinają kilka procent kadru, a tryby spoczynku kompresują od nowa to, co się im poda, więc motyw dociśnięty do brzegu wraca przystrzyżony. To, co działa na ścianie, bywa cichsze od tego, co działa na biurku: mniej drobnych szczegółów i nic, co kazałoby się odczytywać z drugiego końca pokoju.