Większość telefonów ma dziś tryb snu albo skupienia, który o ustalonej godzinie wyciąga z ekranu kolory aż do szarości, bo ekran bez barw łatwiej odłożyć. Wystarczy go włączyć, a pierwsza zmienia się tapeta. Pole czerwonych tulipanów na tle zielonych liści potrafi zapaść się w jedną płaską, średnią szarość, ponieważ czerwień i zieleń o podobnej jasności po odjęciu barwy mają niemal tę samą wartość.
Zostaje luminancja: różnica między jasnym a ciemnym, nie między kolorami. Blade niebo nad ciemnym grzbietem, biała fala na czarnej skale, podświetlony od tyłu liść z żyłkami w cieniu — wszystko to czyta się w szarości niemal tak dobrze jak w kolorze. Szybki sposób na sprawdzenie, zanim zrobi to za nas wieczorny przełącznik: zrobić zrzut ekranu blokady i zdjąć nasycenie do zera w dowolnym edytorze zdjęć; jeśli motyw nadal tam jest, tapeta wytrzyma.
Trzeba też pomyśleć o zegarze. W szarości system nie może już zabarwić godziny i widżetów tak, by kontrastowały ze zdjęciem, więc ruchliwy, średnio szary obszar u góry pionowego obrazu połknie białe cyfry. Ciemniejszy lub spokojniejszy pas w górnej trzeciej części sprawia, że godzinę widać w nocy, a ten sam obraz bywa w szarości spokojniejszy niż kiedykolwiek w kolorze.