Lód naleśnikowy: morze zamarzające w kółka
Tam, gdzie zimna woda wciąż się porusza, nowy lód nie tworzy tafli, lecz pole jasnych krążków z podniesionymi brzegami.
Woda morska zaczyna zamarzać przy około minus 1,8 stopnia Celsjusza, nieco niżej niż słodka, bo zawiera sól. Przy spokojnej wodzie pierwsze kryształki łączą się w cienką, elastyczną powłokę. Gdy fala lub wiatr stale poruszają powierzchnię, luźne igiełki i płatki, zwane frazil, zagęszczają się w papkowatą warstwę zwaną grease ice, a potem w skupiska, które każda fala spycha ze sobą i znów rozsuwa.
Te skupiska ocierają się o sąsiednie i powoli się zaokrąglają, i tak krążki dostają swój kształt. Każde zderzenie wypycha trochę śryżu na brzegi, więc większość naleśników ma jasny, podniesiony rąbek wokół ciemniejszego, płaskiego środka. Mają od wielkości talerza obiadowego do kilku metrów średnicy, a gdy mróz trwa, zrastają się w szorstką taflę, na której z góry wciąż widać dawne okręgi.
Lód naleśnikowy jest częsty wokół Antarktydy, na Bałtyku i na rwących rzekach, które zamarzają od powierzchni. Sfotografowany z mostu albo z relingu statku, daje powtarzalny wzór z drobnymi odchyleniami, bo każdy krążek różni się nieco rozmiarem i nachyleniem. Rozciągnięta na szerokim ekranie taka faktura pozostaje wypoczywająca, gdyż oko ma wiele podobnych kształtów, na których może spocząć, i żadnego, za którym trzeba by gonić.