Cień góry: dlaczego każdy szczyt rzuca trójkąt
O wschodzie słońca szczyt rzuca cień na mgłę i niezależnie od prawdziwego kształtu góry cień dociera jako czysty szpic.
Stań na wysokim szczycie tuż po wschodzie słońca i spójrz w stronę przeciwną do słońca. Na mgle albo chmurach w dole góra kładzie ciemny klin, który biegnie ku horyzontowi i kończy się ostrym czubkiem. Teide na Teneryfie, Fudżi i Pik Adama na Sri Lance są z tego znane, ale prawie każdy samotny szczyt wystający ponad warstwę mgły robi to samo.
Ten schludny kształt ma niewiele wspólnego z sylwetką góry. Cień to długi tunel zacienienia ciągnący się na dziesiątki kilometrów w stronę przeciwną do słońca i podobnie jak szyny biegnące w dal jego boki zdają się zbiegać w jednym punkcie: dokładnie naprzeciw słońca, które o świcie leży tuż nad horyzontem. Zaokrąglona kopuła i poszarpana grań zwężają się ku temu punktowi, więc patrząc ze szczytu, każda z nich wygląda jak piramida.
Efekt nie trwa długo. Gdy słońce się wznosi, punkt antysłoneczny zapada się pod horyzont, a klin skraca się i opada ku ziemi, aż zostaje zwykłym cieniem na stoku. Na ekranie najlepiej wygląda w poziomie, z dużą ilością nieba nad wierzchołkiem, żeby długie linie miały miejsce na spotkanie.
W tej kolekcji