صفحهٔ قفل یا میز کار: دو سطح، دو کار
یکی دو ثانیه دیده می‌شود، دیگری تمام روز پشت همه‌چیز دوام می‌آورد.
صفحهٔ قفل و میز کار را معمولاً با یک فایل پر می‌کنند، انگار یک سطح‌اند. نیستند. به اولی حدود دو ثانیه نگاه می‌شود، با ساعتی که رویش دراز کشیده است. دومی پشت هر پنجره‌ای که باز می‌کنی منتظر می‌ماند و وقتی روز تمام می‌شود هنوز همان‌جاست.
صفحهٔ قفل تصویر پرهیاهو را تحمل می‌کند: رنگ غلیظ، افقی شعله‌ور، یک چهره. تو در واقع هرگز آن را نمی‌خوانی، پس هیاهو خرابش نمی‌کند. آنچه تحمل نمی‌کند، یک‌سوم بالایی شلوغ است، چون ساعت و اعلان‌ها همان‌جا فرود می‌آیند و بیشتر سیستم‌ها آن نوار را محو یا تیره می‌کنند. جایی که عددها می‌ایستند هوا باقی بگذار تا عکس زیر آن لایه شکلش را نگه دارد.
میز کار خلاف این را می‌خواهد. گوشه‌ها را نمادها گرفته‌اند، میانه را پنجره‌ها پوشانده‌اند و آنچه دیده می‌شود قابی است که میانش را بریده‌اند. چیزی آرام‌تر، کمی کم‌نور‌تر، با جزئیاتی که از لبه‌ها دور نگه داشته شده، بیش از تصویری دوام می‌آورد که دوست داری به دیوار بزنی. یک قاب برای هر دو بس است، اگر دو بار برشش بزنی: نسخه‌ای که بالا جا باز می‌گذارد و نسخه‌ای که می‌پذیرد پشت بماند.
