افق نزدیک‌تر از آن است که به نظر می‌رسد
ایستاده بر ساحل، لبهٔ دریا حدود پنج کیلومتر دورتر است و هرچه راه بروی همان فاصله را نگه می‌دارد.
افق دایره‌ای است که تو مرکز آن هستی و همیشه در تراز چشم می‌نشیند. شعاعش تنها از ارتفاع می‌آید: نزدیک ۳٫۶ کیلومتر ضرب در جذر ارتفاع چشم بر حسب متر. در ۱٫۷ متر می‌شود ۴٫۷ کیلومتر، و کمی کمتر از پنج وقتی جو نور را کمی به پایین می‌شکند و چند درصد اضافه می‌کند. نشستن روی شن آن را به ۳٫۶ می‌رساند.
چون فاصله به ارتفاع بند است و به چیز دیگری نه، راه رفتن به سوی آن چیزی را عوض نمی‌کند و بالا رفتن خیلی چیزها را. برای دو برابر شدن برد، ارتفاع باید چهار برابر شود؛ پس صخره‌ای صد متری آن خط را تا نزدیک ۳۶ کیلومتر عقب می‌راند. ترتیب رفتن یک کشتی هم از همین درمی‌آید: نخست بدنه، سپس روسازه، و دکل چند دقیقه پس از فرو رفتن عرشه در پسِ انحنا همچنان دیده می‌شود.
در عکس، افق بی‌صدا ارتفاع دوربین را گزارش می‌کند: پایین و نزدیک اگر از شن گرفته شده باشد، دورتر و باریک‌تر اگر از دماغه‌ای. روی نمایشگر کار دیگری هم می‌کند؛ در کادری که همه‌چیزش بافت است، یک تراز قابل اعتماد به چشم می‌دهد. پنج کیلومتر یک ساعت پیاده است، و شاید همین است که منظرهٔ دریا باز به نظر می‌رسد بی‌آنکه بی‌پایان به نظر برسد.
