شب که می‌شود، چشم از خواندن رنگ باز می‌ماند
سرخ اول می‌رود، آبی می‌ماند، و عکس رنگ‌هایی را نگه می‌دارد که آن ساعت به کسی نداد.
رنگ یک‌باره خاموش نمی‌شود. یاخه‌های مخروطی، همان‌ها که طول موج را جدا می‌کنند، به نور نیاز دارند و پایین‌تر از حدود یک صدم کاندلا بر متر مربع کم‌کم دست می‌کشند؛ نوبت به یاخه‌های میله‌ای می‌رسد و آن‌ها تنها روشنایی را می‌رسانند. میان این دو، ساعتی طولانی از بینایی میانی کشیده شده است؛ همان بخش از غروب که باغ هنوز خوانده می‌شود اما گل‌های سرخ پیش‌تر رفته‌اند.
با پایین رفتن نور، قلهٔ حساسیت از حدود ۵۵۵ نانومتر به ۵۰۷ می‌لغزد، از سبزِ زردفام به سبزِ آبی‌فام؛ از همین رو شمعدانی سرخی که نیم‌روز همسایهٔ آبی‌اش را از میدان به در می‌کرد، در گرگ‌ومیش تقریباً سیاه خوانده می‌شود و آبی ته‌ماندهٔ روشنی را نگه می‌دارد. شگفتی دیگر جایی است که یاخهٔ میله‌ای وجود ندارد: مرکز دقیق شبکیه هیچ‌کدام را ندارد، پس ستارهٔ کم‌نور با نگاه مستقیم ناپدید می‌شود و با کمی کج کردن نگاه بازمی‌گردد. سازگاری کامل بیست دقیقه یا بیشتر می‌خواهد و یک نگاه به گوشی همهٔ آن را خرج می‌کند.
دوربین چنین مرزی ندارد. در تمام بیست ثانیه نوردهی فوتون می‌شمارد، پس آبیِ یک عکس شبانه اندازه‌گیری شده است نه دیده‌شده: رنگی که در صحنه بود اما در دسترس کسی که آنجا ایستاده بود نبود. روی نمایشگر، تصویر نور خودش را همراه می‌آورد و آرام آنچه آن ساعت نگه داشته بود را برمی‌گرداند.
