ژورنال والپیپر
یادداشت‌هایی آرام دربارهٔ نور، منظره و رنگ — و والپیپرهایی که از دل آن‌ها درآمدند.
کف: چرا دریا سفید می‌شودوقتی موج می‌شکند چیز تازه‌ای افزوده نمی‌شود. آب فقط از یکی بودن دست می‌کشد و میلیون‌ها چیز کوچک می‌شود.
بتن شکل قالبش را به یاد می‌سپارددیواری که یک بعدازظهر مایع بود و از آن پس خاطرهٔ تخته‌هایی را نگه داشته که نگهش داشتند.
پس‌زمینه‌ای که دیگران می‌بینندوقتی صفحه را هم‌رسانی می‌کنی، میزکار به شکل ویدیو از اتاق بیرون می‌رود، با سهمی ناچیز از بیت‌ها.
برف در هوا: نقطه یا خطبرف آن‌قدر آهسته می‌بارد که تصمیم درباره شکلش بر عهده شاتر می‌افتد.
عمود بر زمین: سایه‌ها کجا پنهان می‌شونددوربین را رو به زمین بگیر تا تصویر کف و آسمان و بیشتر سایه‌هایش را از دست بدهد.
تصویر زمینه یا محافظ صفحه: ساکن ماندن یعنی چهیکی فایلی است که به آن نگاه می‌کنی، دیگری برنامه‌ای که تازه وقتی کسی نگاه نمی‌کند به راه می‌افتد.
کف صافِ ابرها: ارتفاعی که هوا آب می‌شودابرهای تابستان از بالا ژولیده‌اند و از پایین با خط‌کش بریده شده‌اند، و آن خط راست یک اندازه‌گیری است.
کم‌رویی تاج‌ها: شکافی که همسایه‌ها نگه می‌دارنددر بعضی جنگل‌ها سر که بالا بگیری، سقف برگ‌ها با یک وجب آسمان میان هر دو درخت کشیده شده است.
کاغذدیواری‌ای که ساعت روز را دنبال می‌کندمیزکاری که به خورشید بسته شده، کمتر از میزکار زمان‌سنجی حواس آدم را می‌برد.
نئون فقط به یک رنگ می‌درخشدبیشترِ رنگین‌کمانِ یک خیابان شبانه قرضی است؛ گازی که به تابلوها نامشان را داد تنها یک سرخِ نارنجیِ یک‌دنده دارد.
طلوع یا غروب؛ آیا عکس می‌تواند بگویدخورشید روزی دو بار در همان زاویهٔ پایین می‌ایستد، و یک تصویر ساکن به‌ندرت اعتراف می‌کند از کدام سرِ روز آمده است.
ناچ و لبهٔ بالایی والپیپرلپ‌تاپ‌ها و گوشی‌ها حالا تکهٔ کوچکی از بالای صفحه را گاز می‌زنند، و نوار تصویرِ دور آن تعیین می‌کند که اصلاً متوجهش بشوید یا نه.
کمانِ روبه‌روی خورشیدرنگین‌کمان نشانی ثابتی دارد: چهل‌ودو درجه بیرون از سایهٔ سرِ خودت.
تور روی ماسهدر آب کم‌عمق هر موج ریز مثل عدسی کار می‌کند و روی کف، توری متحرک می‌نویسد.
وقتی روشنایی صفحه را کم می‌کنیتصویر زمینه‌ای که در روشنایی روز انتخاب شده، در بیست درصد تصویر دیگری است.
چهار گوشهٔ کادرلنز بدترین کارش را در چهار جایی انجام می‌دهد که کسی به آن‌ها نگاه نمی‌کند، و همان‌جاست که تصویر پس‌زمینه بیش از همه دیده می‌شود.
ارغوانی، رنگی میان دو سر طیفهیچ طول موج یگانه‌ای ارغوانی نمی‌سازد؛ چشم آن را از دو سر طیف با هم می‌سازد.
نگه‌داشتن پوشه‌ای از تصاویر پس‌زمینه که هنوز به کارت می‌آیدمجموعه جایی میان چهل فایل و چهار هزار فایل از کار می‌افتد و درمانش بیشتر به نام فایل‌ها برمی‌گردد.
رنگ‌هایی که نشانی ما را ندارندگل آگهی‌ای است برای مخاطبی با چشمانی دیگر، و ما تصادفاً همان نزدیکی ایستاده‌ایم.
دو روی یک یالیک دامنه رو به آفتاب است و دیگری نیست، و پس از چند هزار سال دیگر شبیه خویشاوند نیستند.
نسخه‌ای که خود سیستم می‌سازدفایل را تو انتخاب می‌کنی، اما میزکار بی‌صدا نسخهٔ دومی نگه می‌دارد و همان است که می‌بینی.
شهر لامپ‌هایش را عوض کرد: شب از نارنجی به سفید رفتچراغ‌های سدیم به هر خیابان فقط یک رنگ می‌دادند و ال‌ای‌دی‌ها بقیهٔ رنگ‌ها را یک‌جا پس دادند.
سراب گرما: بعدازظهری که هوا دیده می‌شودبالای زمین داغ، جوّ از نامرئی بودن دست می‌کشد و مثل آب رفتار می‌کند.
بازتاب: چرا کاغذدیواری تیره در ظهر خاکستری می‌شودصفحهٔ براق نسخه‌ای از اتاق را نگه می‌دارد و صفحهٔ مات همان نسخه را تا حد مه آسیاب می‌کند.
رنگی که نوار وظیفه از تصویر پس‌زمینه قرض می‌گیردرنگ تأکید را به پس‌زمینه گره بزنید، آن‌وقت تصویر شروع می‌کند به تصمیم‌گیری دربارهٔ رابط کاربری.
هوای ابری: روزی که بی‌سایه از راه می‌رسدآسمان خاکستری بزرگ‌ترین سافت‌باکسی است که کسی زیرش کار خواهد کرد.
خط‌های مزرعه: پرچین‌ها، شیارهای شخم و مرزهایی که می‌کشیمزمین شخم‌خورده بزرگ‌ترین نقاشی‌ای است که اجازه داریم داخلش راه برویم.
قرمز، رنگی که عقب نمی‌نشیندبلندترین طول موج روی نمایشگر و کم‌حوصله‌ترین‌شان.
ردها روی شن و برفسطحی که فقط چند ساعت این ثبت را نگه می‌دارد.
تصویر پس‌زمینه پشت شیشهٔ ماتمحو‌کردن رنگ را نگه می‌دارد و جزئیات را دور می‌ریزد.
درخشش قله‌ها: آخرین نوری که بالا می‌مانددره ده دقیقه است که تاریک شده و هنوز کسی به قله خبر نداده است.
لبهٔ سایه: آن روز نور چقدر نرم بودآن نوار محو در لبهٔ سایه یک اندازه‌گیری است، نه یک حال‌وهوا.
برای هر میزکار مجازی یک تصویر پس‌زمینهٔ جداجابه‌جایی میان میزکارها وقتی سریع‌تر است که هرکدام رنگی داشته باشد که جای او پاسخ بدهد.
قایق‌هایی که انگار در هوا معلق‌اندوقتی آب زلال می‌شود، سایه به کف ماسه‌ای کوچ می‌کند.
پشت‌بام‌ها: نمایی که کسی برای ما طراحی‌اش نکردتنها وجهِ ساختمان که قرار نبود دیده شود.
وضوح در واقع مسئله‌ی فاصله استاینکه چقدر دور می‌نشینی تعیین می‌کند جزئیات اصلاً می‌رسد یا نه.
جاده‌ها و نقطه‌ای که در آن جاده بودن را رها می‌کننددو لبه که روی زمین هرگز به هم نمی‌رسند، در قاب قرار می‌گذارند به هم برسند.
رد هواپیما: سطرهایی که آسمان زود از یاد می‌بردتنها لبهٔ راست، در جایی که به خط راست نیازی ندارد.
مقیاس‌بندی نمایش و آنچه هرگز به آن دست نمی‌زنددر ۱۵۰ درصد همه چیز بزرگ می‌شود، جز تصویری که زیر همه خوابیده است.
سنگ‌ریزه: گوشه‌ها را آب بردگِردی بیش از آنکه شکل باشد رسید است: رسیدِ راهی که پیموده شده و سال‌هایی که به هم خورده‌اند.
بسیار، از یک چیزتکرار نخست چیزها را به یک سطح بدل می‌کند و بعد چشم را می‌فرستد تا آن یکی را که از صف بیرون زده پیدا کند.
نور گرم شب، پس‌زمینه‌ات را عوض می‌کندبعد از غروب صفحه خودش گرم می‌شود و تصویری که ظهر انتخاب کرده‌ای، شب دیگر همان تصویر نیست.
جایی که دو بافت به هم می‌رسندشن تمام می‌شود، آب آغاز می‌شود، و بیشترین کار را همان خط میان این دو انجام می‌دهد.
استتار: عکسی که سوژه‌اش را نگه می‌داردجغدی روی پوست درخت، عکسی از پوست درخت است؛ تا همان لحظه‌ای که دیگر نیست.
پس‌زمینه‌های متحرک و آنچه بی‌صدا برمی‌دارندحلقهٔ بارش برف در صفحهٔ فروشگاه زیباترین شکل خود را دارد و ساعت چهار بعدازظهر روی باتری، بی‌رحم‌ترین.
خاکستری صدایش را پایین می‌آورددر روز ابری چیزی کم نمی‌شود، نور فقط دست از جانبداری برداشته است.
JPG یا PNG یا WebP: تصویر زمینه را در چه قالبی نگه داریمقالب فقط در دو جا خودش را لو می‌دهد، و یکی از آن دو آسمان است.
فایل‌های HDR و نمایشگرهای معمولیعکسی که آفتاب و سایه را با هم نگه می‌دارد، در راه رسیدن به میزکار ناچار است چیزی را واگذار کند.