JPG یا PNG یا WebP: تصویر زمینه را در چه قالبی نگه داریم
قالب فقط در دو جا خودش را لو می‌دهد، و یکی از آن دو آسمان است.
یک تصویر واحد اغلب در سه قالب عرضه می‌شود و حجم‌ها هیچ شباهتی به هم ندارند. JPEG سبکی‌اش را با دور ریختن جزئیاتی می‌خرد که کسی سراغشان نمی‌رفت؛ روی برگ و شن و پشم معامله‌ای سودمند است و روی آسمان صاف زیان‌بار. طیف‌های نرم دقیقاً همان‌جایی‌اند که آنچه دور ریخته شده دوباره پیدا می‌شود: آبی از پیوستگی می‌افتد و به نوارها می‌نشیند و گرد هر چیز روشن مربع‌های کم‌رنگ بالا می‌آید. PNG چیزی دور نمی‌ریزد، پس یک سطح یکدست یا یک شکل هندسی ساده از نسخهٔ JPEG خودش سبک‌تر درمی‌آید، در حالی که عکس چند برابر باد می‌کند.
WebP و AVIF میان این دو ایستاده‌اند: همان کیفیت در پرونده‌ای به‌روشنی کوچک‌تر. گره نه در تصویر که در پنجرهٔ انتخاب است؛ سامانه‌ای قدیمی‌تر هنگام تنظیم تصویر زمینه، پرونده‌ای را که نمی‌تواند بخواند اصلاً فهرست نمی‌کند و کار به تبدیل دوباره می‌کشد. یک قاعدهٔ آرام بیشتر موارد را می‌پوشاند: عکس‌ها را JPEG با کیفیت بالا، هر چه یکدست یا ساخته‌شده از طیف است را PNG، و قالب‌های تازه را وقتی با چشم خود دیدی که دستگاهت آن‌ها را می‌پذیرد.
تصویر زمینه روزی چند صد بار به چشم می‌آید و تقریباً هرگز تماشا نمی‌شود. قالب دقیقاً در دو لحظه کار می‌کند: پهنهٔ گستردهٔ آسمان پشت نمادها، و آن چند ثانیه پس از کوچک‌کردن همهٔ پنجره‌ها. همانی را بردار که سامانه‌ات بی‌بحث بازش می‌کند، کیفیت را کمی بالاتر از آنچه لازم به نظر می‌رسد بگذار، و باقی را به صفحه بسپار.
