وضوح در واقع مسئله‌ی فاصله است
اینکه چقدر دور می‌نشینی تعیین می‌کند جزئیات اصلاً می‌رسد یا نه.
چشم چیزی نزدیک به یک دقیقه‌ی قوسی را تفکیک می‌کند؛ عددی که تا به سانتی‌متر ترجمه نشود انتزاعی می‌ماند. روی نمایشگر ۲۷ اینچی در فاصله‌ی یک بازو، تفاوت میان یک فایل ۴K با پرداخت دقیق و یک ۱۴۴۰p محکم بیشتر نظری است؛ پیکسل‌ها همین حالا هم از خطای خود چشم کوچک‌ترند. همان نمایشگر را دو متر عقب ببر، آن‌طور که تلویزیون را می‌گذارند، و نیمی از بلندپروازی فایل پیش از رسیدن به کسی خرج می‌شود.
تلفن پیکسل‌های بسیار کمتری از لپ‌تاپ دارد و با این حال تیزتر به نظر می‌رسد، به همان دلیل. آن را تا سی سانتی‌متری صورت می‌آورند و در آن فاصله سهم بزرگی از میدان دید را می‌گیرد. منطق در جهت معکوس هم کار می‌کند: پس‌زمینه‌ای که از بافت ریز ساخته شده، گلسنگ، پارچه، رگه‌ی چوب، فاصله‌ی نزدیک می‌خواهد وگرنه به یک سطح رنگی فرو می‌ریزد.
پس ترتیب کارآمد این است: اول فاصله، بعد قطر، و آخر از همه وضوح تصویر. اگر نزدیک می‌نشینی، تصویرهایی بردار که تاب وارسی دارند و فایل را در اندازه‌ی اصلی صادق نگه دار. اگر نمایشگر آن سوی اتاق زندگی می‌کند، چیزی بردار که از فرم‌های بزرگ ساخته شده و جزئیات را رها کن.
