خورشیدهای کاذب: لکههای روشن کنار خورشید پایین
در روزهای سرد و با لایهای نازک از ابر در ارتفاع بالا، ممکن است دو لکه نور همتراز خورشید پدیدار شوند، یکی در هر طرف، به فاصلهی تقریبی یک وجب.
خورشیدهای کاذب یا پارهلیا حدود ۲۲ درجه از خورشید فاصله دارند و در همان ارتفاعی از افق قرار میگیرند که خورشید است. اگر دست را کاملاً دراز کنید و انگشتان را باز کنید، فاصلهی نوک شست تا نوک انگشت کوچک تقریباً همین اندازه را میپوشاند؛ برای همین وقتی به دیدنشان مشکوک شدید، با یک وجب میتوانید مطمئن شوید. این پدیده از بلورهای یخی تخت و ششضلعی در ابرهای پَر مانند یا مه یخی ساخته میشود. این بلورها با سطح پهنشان که تقریباً افقی است، مثل برگهای در حال افتادن آهسته پایین میآیند و نور خورشید از یک وجه کناری وارد و از وجه دیگری خارج میشود، با زاویهی شکستی که همیشه ثابت است.
چون طول موجهای مختلف اندکی متفاوت شکسته میشوند، طرف نزدیک به خورشید مایل به قرمز است و طرف دورتر به دنبالهای آبی کمرنگ یا سفید محو میشود. وقتی خورشید پایین است، یعنی در ساعتهای اول و آخر روز، این لکهها واضحترند. با بالا آمدن خورشید، لکهها کمی دورتر میروند و ضعیف میشوند و از حدود ۶۰ درجه ارتفاع خورشید به بالا، این هندسه دیگر کار نمیکند. برای همین خورشیدهای کاذب به صبحها و عصرهای زمستان تعلق دارند، نه به ظهر.
در یک عکس عریض، آنها بهصورت تقارنی آرام دیده میشوند: یک منبع نور پرنور و دو پژواک ملایمتر که اغلب حلقهای کمرنگ آنها را به هم وصل میکند. روی دسکتاپ این تعادل خوب دوام میآورد، چون هیچ چیز در کادر بر مرکز اصرار ندارد و نور در سراسر عرض پخش شده است. ابر نازکی که این پدیده را میسازد، آسمان را هم صاف نگه میدارد و جا برای آیکونها در دو طرف باقی میگذارد.