پر کردن، متناسب، کشیدن: چهار سرنوشت برای یک تصویر
همان فهرست کوچک زیر انتخاب تصویر پس‌زمینه تعیین می‌کند چه چیزی بریده شود، کجا نوار سیاه بیفتد و چه چیزی بی‌سروصدا از ریخت بیفتد.
پر کردن، تصویر را آن‌قدر بزرگ می‌کند تا صفحه را بپوشاند و زیادی‌اش را از کادر بیرون می‌راند. حالت متناسب، کل عکس را نگه می‌دارد و جای خالی را با نوار پر می‌کند. کشیدن نه چیزی می‌بُرد نه سیاهی به جا می‌گذارد، در عوض شکل هرچه درون تصویر است را عوض می‌کند.
حساب و کتاب از خودِ واژه‌ها رُک‌تر است. عکس ۳:۲ برای پوشاندن صفحهٔ ۱۶:۹ باید حدود یک‌ششم ارتفاعش را واگذار کند، معمولاً به‌طور مساوی از بالا و پایین؛ برای همین آسمان کوتاه می‌شود و خط افق جابه‌جا. کشیدن اما همان فایل را در عرض چیزی نزدیک هجده درصد باز می‌کند: دایره‌ها بیضی می‌شوند و چهره‌ها سنگین‌تر، و تا وقتی چشمتان نیفتد، خراب هم به نظر نمی‌رسد.
پر کردن گزینهٔ پیش‌فرضِ کم‌خطر است و راه کنار آمدن با آن، انتخاب تصویرهایی است که سوژه‌شان از لبهٔ بالا و پایین فاصله دارد. کاشی‌کاری مال بافت‌های بی‌درز است و وسط‌چین مال تصویرهای کوچکی که دلتان نمی‌خواهد بزرگشان کنید. این تنظیم بیش از آنکه سلیقه باشد، تصمیمی است دربارهٔ اینکه حاضرید کدام بخش عکس را از دست بدهید.
