هر لایه در دیواره یک دره، فصلی است؛ اینجا بستر دریایی، آنجا میدان تپه‌های شنی، و میان پاراگراف‌ها میلیون‌ها سال بی‌عجله. آب نوشتش، و آب هنوز ویرایشش می‌کند، هر بار با یک سیل ناگهانی.
عکس‌های اینجا به سمت گرم‌ترین طیف زمین‌شناسی می‌روند: زنگاری، اُخرایی، صورتی، و گاهی سایه‌ای بنفش که فقط دره‌های باریک در نیمروز از پسش برمی‌آیند. رنگ‌هایی که هیچ تولیدکننده پالت جرأت پیشنهادشان را نداشت، و همین‌که وجود دارند اعتبارشان را ثابت می‌کند.
سنگی این‌قدر کهن، تصویر پس‌زمینه‌ای عجیب می‌سازد؛ در تماس با آن، عجله محو می‌شود. هرچقدر هم شمار اعلان‌هایتان باشد، دیواری که پشتشان است دویست میلیون سال صبور بوده.
