خیابانی خشک هیچ‌چیز را منعکس نمی‌کند و به هیچ‌چیز اعتراف نمی‌کند. باران که اضافه شود، کل شهر دوبرابر می‌شود: هر تابلوی نئون دوقلوی زیرزمینی‌اش را می‌گیرد، هر چراغ عابرپیاده روی آسفالت می‌چکد مثل رنگی که هرگز خشک نمی‌شود.
عکاسان منتظر ساعتی می‌مانند که باران بند آمده؛ خیابان‌ها هنوز براق، آسمان هنوز سنگین، چترها بسته اما هنوز جمع نشده. تصاویر این مجموعه در همان بازه زندگی می‌کنند، جایی که شهر پاکیزه، خالی، و برای مدتی کوتاه، مال هرکسی است که بیرون مانده.
روی صفحه، عکس‌های خیابان خیس نور خودشان را دارند: بازتاب‌ها می‌درخشند، پس تصویر حتی در نیمی از روشنایی هم زنده می‌ماند. کاربردی، پرحس، و کمی سینمایی؛ انتخابی خوب برای اهل شهر.
