Veldlijnen: hekken, voren en de randen die wij trekken

Palen komen om de drie meter of zo, want zo ver haalt een draad het voordat hij in het gras hangt. Een hek is een besluit dat zichtbaar is gemaakt, en de lijn overleeft doorgaans de ruzie die haar trok. In oud boerenland kan de heg die hetzelfde werk doet vier eeuwen tellen: een grens die in leven blijft doordat ze elke winter wordt teruggezet.

De voor volgt een andere logica. Ze loopt langs de hoogtelijn in plaats van recht de helling af, want water dat de korte weg neemt, neemt de grond mee; de ploeg draait dus, en de akker ligt gekamd. Het lage avondlicht strijkt dwars over die strepen en de helling wordt ribfluweel; op het middaguur is diezelfde grond vlak en valt er niets te lezen.

Van een afstand doen de lijnen het werk dat je meestal aan een weg overlaat: ze versmallen, komen samen en geven de blik door tot aan de verre heg, zonder het verhaal dat een weg altijd meebrengt. Op een scherm blijkt dat rust te geven: iets om te volgen in plaats van iets om naar te staren. De meetkunde blijft, de modder blijft buiten beeld.