در روز، کویر گرما را اجرا می‌کند. در شب، فاصله را اجرا می‌کند. بدون رطوبتی که تارش کند و بدون شهری که کم‌نورش کند، آسمان بالای میدان تپه‌های شنی عمیق‌تر از چیزی می‌رود که اغلب مردم تاکنون دیده‌اند؛ ستاره‌ها تا خود افق، جایی که انگار روی شن فرود می‌آیند.
این عکس‌ها دو مینیمالیسم بزرگ را جفت می‌کنند، تپه شنی و آسمان پرستاره، یکی رسم‌شده با باد و دیگری با جاذبه. میان آن‌ها چادری می‌درخشد، یا رد جیپی سرگردان؛ مدرکی کوچک از شاهدان.
این تصویر پس‌زمینه کمیابی است که هم گرم است هم کیهانی. شن بعدازظهر را به یاد دارد؛ آسمان هرگز نامش را نشنیده.
