دره‌ها، پر تا لبه

وارونگی دما خشک‌ترین نام ممکن برای یکی از بهترین کارهایی است که یک چشم‌انداز می‌تواند بکند: هوای سرد شبانه فرومی‌نشیند، مه را با خود پایین می‌آورد، و تا سپیده‌دم کف دره دریایی است با جزیره‌های نوک تپه. روستاهای کامل زیرش خوابیده‌اند، نامرئی، احتمالاً در خواب منظره‌ای که بالای سرشان است.

عکس‌ها همه از همان ساحل بالایی گرفته شده، در ساعتی پیش از آنکه آفتاب توهم را بسوزاند. مناره‌های کلیسا و درختان تنها سطح را می‌شکافند؛ نشانه‌های عمق در سفیدی.

این‌ها شاید صبورترین تصاویر کل نشریه‌اند. مه یک ساعت دیگر جایی نمی‌رود، و همین‌طور، در حال تماشا، شما هم.