بیشتر ساعتهای کاری، تصویر زمینه بیرون از پنجرهای است که در آن تایپ میکنید: نواری در سمت چپ، گوشهای در پایین. این نوار در دید محیطی میافتد؛ دیدی که در جزئیات ضعیف است اما تغییر و تضاد را زود تشخیص میدهد. عکسی پر از لبههای تیز، نقطههای روشن و چهره، مدام از همان حاشیه علامتهای کوچک میفرستد و هر کدام دعوت کوچکی است برای برداشتن نگاه.
چیزهایی که بیشتر از همه چشم را میکشند قابل پیشبینیاند: چهرهی آدمها، متن، تضاد شدید میان بخشهای همجوار و رنگهای گرم و اشباع مثل قرمز و نارنجی. خیابان شلوغ در شب هر چهار تا را دارد. دریاچهی مهآلود سپیدهدم، دشتی از علف نرم یا آسمانی با گرادیان بلند تقریباً هیچکدام را ندارد، پس چشم یک بار روی آن مینشیند و رهایش میکند. جزئیات کم لزوماً به معنای کسالت نیست؛ یعنی بخش جذاب پخش شده است و در یک نقطهی روشن جمع نشده.
یک آزمون عملی این است که تصویر را بگذارید، پنجرههای همیشگیتان را باز کنید و ده دقیقه بیآنکه به آن فکر کنید کار کنید. اگر دیدید بیش از یکی دو بار به یک نقطهی مشخص نگاه کردهاید، همان نقطه شما را میکشد. بعضیها دو تصویر نگه میدارند، یکی پرجلوه برای صفحهی قفل و یکی آرامتر برای دسکتاپ، تا صفحه هنگام بیدار شدن چیزی برای دیدن داشته باشد و بعد، وقتی کار شروع شد، خودش را کنار بکشد.
در این مجموعه