بیشتر تصاویر چیزی می‌خواهند؛ شناخته شدن، خاطره‌ای، یک توضیح زیرنویس. اثر انتزاعی فقط فضای دیوار می‌خواهد. رنگ با رنگ ملاقات می‌کند، گرادیانی به سایه‌ای تکیه می‌دهد، و ترکیب‌بندی کامل می‌شود بی‌آنکه هرگز «چیزی» بوده باشد.
قطعات این مجموعه مثل نمونه‌رنگ برای اتاقی انتخاب شده‌اند که دوازده ساعت از روز در آن هستید: به‌اندازه کافی اشباع که عمدی به‌نظر برسد، به‌اندازه کافی آرام که پشت شصت آیکون بنشیند بی‌آنکه رقابت کند.
در تصویر پس‌زمینه‌ای که هیچ معنایی ندارد، آزادی کوچکی هست. نمی‌تواند از مد بیفتد، نمی‌تواند کسی را به یادتان بیاورد، و هرگز در مسابقه‌ای درباره اینکه کجا گرفته شده حاضر نخواهد شد.
در این مجموعه
