زنگار و پاتینا: رنگی که سال‌ها طول می‌کشد
اکسایش کندترین رنگ‌دانه‌ای است که می‌شناسیم و هیچ نقشی را دو بار تکرار نمی‌کند.
آهن اول لبه‌ها را واگذار می‌کند. باران خراشی پیدا می‌کند و در آن می‌ماند، و آنچه بیرون می‌آید نارنجی‌ای است که کسی نساخته؛ جایی میان آجر و زردآلوی خشک، کدر آنجا که فلز صاف مانده و دانه‌دانه آنجا که پیش‌تر فرسوده شده است. مس راه درازتری می‌رود و به سبز می‌رسد، سبزِ کم‌رنگِ معدنی که انگار از گلسنگ قرض گرفته شده.
از نزدیک، سطح دیگر فلز نیست و به گزارشی از آب‌وهوا بدل می‌شود؛ نقشه‌ای از جاهایی که آب بیشتر مانده است. در نور یکدست بهتر از زیر آفتاب ثبت می‌شود، چون نور مستقیم هر پولک برخاسته را به سایه‌ای سخت تبدیل می‌کند و چشم به‌جای خواندن کل ورق، شروع می‌کند به شمردن پولک‌ها. رنگ‌ها در نواری باریک و گرم می‌مانند و به همین دلیل قابی پر از پوسیدگی هم آرام به نظر می‌رسد.
روی نمایشگر دقیقاً همان کاری را می‌کند که از یک بافت انتظار می‌رود. چیزی در آن حرکت نمی‌کند، چیزی به جایی اشاره ندارد و نمادها خط دورشان را نگه می‌دارند، چون کنتراست هرگز بالا نمی‌پرد. پس‌زمینه‌ای که پیش‌تر برای شما کهنه شده و تا وقتی کار می‌کنید چیزی نمی‌خواهد.
