روشن‌ترین نقطه: جایی که چشم اول به آن می‌رود
پیش از آنکه عکسی را بخوانی، روشن‌ترین لکه‌اش را دیده‌ای.
توجه از وسط کادر آغاز نمی‌شود؛ از روشن‌ترین چیزِ درون آن آغاز می‌شود: تکه‌ای آسمان میان دو درخت، نواری از آفتاب که صاف روی آب خوابیده، تنها پنجرهٔ روشن یک خیابان تاریک. باقی چیزها دوم دیده می‌شوند، و بیشتر برای آنکه همان نگاه نخست را توضیح بدهند.
بخش بزرگی از کار عکاسی صرف اداره‌کردن همین نکته می‌شود. نوردهی را بر اساس بخش‌های روشن تنظیم می‌کنند، چون آن‌ها زودتر از همه خالی می‌شوند و لکه‌ای که یک‌بار سفید سوخته باشد دیگر چیزی برای چنگ‌زدن چشم ندارد. کادری با دو نقطهٔ هم‌اندازه روشن بی‌قرار به نظر می‌رسد: نگاه میان آن دو رفت‌وبرگشت می‌کند تا بفهمد قرار بوده به کدام اهمیت بدهد.
روی میز کار رایانه، این دیگر نظریه نیست. روشن‌ترین ناحیهٔ یک تصویر پس‌زمینه همان جایی است که هر بار با بسته‌شدن پنجره‌ها توجه تو در آن می‌نشیند، و اگر درست زیر ردیفی از آیکن‌ها بیفتد، آن دو تمام روز آهسته با هم کشمکش دارند. تصویرهایی که مدت‌ها تازه می‌مانند نورشان را پایین نگه می‌دارند یا به کناری می‌برند؛ جایی که چشم یک‌بار سر بزند و بعد رهایش کند.
