En parlak nokta: gözün önce gittiği yer
Bir fotoğrafı okumadan önce, en açık lekesine çoktan bakmışsınızdır.
Dikkat karenin ortasından başlamaz. İçindeki en parlak şeyden başlar: iki ağaç arasından görünen gökyüzü parçası, suyun üstüne düz uzanmış bir güneş şeridi, karanlık bir sokakta yanan tek pencere. Geri kalanı ikinci sırada bakılır, çoğu zaman da ilk bakılanı açıklamak için.
Fotoğraf işinin epeyce bir kısmı bunu yönetmekle geçer. Pozlama parlak alanlara göre kurulur; çünkü önce onlar boşalır ve bir kez bembeyaz kalmış bir yerde gözün tutunacağı hiçbir şey kalmaz. İçinde eşit parlaklıkta iki nokta bulunan kare huzursuz görünür: bakış ikisi arasında gidip gelir, hangisini önemsemesi gerektiğini durmadan kontrol eder.
Masaüstünde bu artık teori olmaktan çıkar. Bir duvar kâğıdının en açık bölgesi, pencereler her kapandığında dikkatinizin indiği yerdir; orası bir sıra simgenin altına denk gelirse ikisi bütün gün alçak sesle tartışır. Uzun süre bakılabilen görüntüler ışığını alta ya da bir kenara bırakır: gözün bir kez uğrayıp sonra bıraktığı bir yere.
