دو آبی: آبیِ آسمان و آبیِ آب
هر دو را در یک قاب بگذارید؛ چشم بی آنکه از او بخواهند، مقایسه را شروع می‌کند.
افق بختِ عجیبی است که نصیب یک عکس می‌شود. دو آبی را لبه‌به‌لبه کنار هم می‌گذارد، بی آنکه چیزی در میانه، تندیِ مقایسه را بگیرد. نگاه یکراست روی همان خط می‌افتد و به اندازه‌گرفتن مشغول می‌شود، و کمتر از یک ثانیه حکم را می‌دهد: آسمان و دریا یک آبی نیستند و هرگز هم نبوده‌اند.
دلیل‌ها آن‌قدر خشک‌اند که زیبا می‌شوند. آسمان نوری نازک و پراکنده است و بالای سر، تمام روز کمابیش یک تُن دارد. اما آبیِ آب قرضی است: بخشی از آن آسمانی است که روی سطح دراز کشیده، بخشی نوری است که پایین رفته و بی سرخی‌هایش برگشته، و باقی را کف می‌دهد — ماسه، جلبک، یا ده متر هیچ. برای همین دریا نزدیک ساحل به سبزی می‌زند و هرچه دورتر می‌رود سردتر می‌شود، در حالی که آسمانِ بالای آن یکدست و صاف می‌ماند. فیلتر پلاریزه یکی را عوض می‌کند و به دیگری تقریباً دست نمی‌زند؛ تمیزترین دلیل بر اینکه اینها دو چیز متفاوت‌اند با یک نام.
به‌عنوان تصویر پس‌زمینه، این قاب با صدای آهسته کار می‌کند. دو سطح بزرگ و آرام، درزی کم‌کنتراست میانشان، و هیچ جزئیاتی که با آیکون‌ها رقابت کند. تنها تصمیم واقعی این است که خط را کجا رها کنید: پایین بگذارید، صفحه بیشترش آسمان می‌شود و نوار پایین جا پیدا می‌کند؛ بالا بگذارید، تمام روز به آب نگاه می‌کنید. در هر دو حالت تصویر سرِ جایش می‌ماند، و این از عهدهٔ بیشتر تصویرها برنمی‌آید.
