Bahçeler: editörden geçmiş doğa
Bahçe, birinin hangi bitkilerin kalacağına karar verdiği yerde başlar.
Yabani toprak tesadüfen büyür, bahçe ise çıkarma yoluyla. Biri diz çöküp bu fidenin kalacağına, şunun söküleceğine karar verdi ve aynı kararı yıllarca yineledi. Fotoğrafta zahmetsiz görünen kısım, bir insanla toprağı arasındaki uzun ve sabırlı tartışmadan geriye kalandır.
Önce kenarlara bakın. Çit çizgisi, çakıl patika, tarhın döndüğü kavis — bahçenin cümleleri bunlardır; yeşil yalnızca içlerini dolduran şeydir. Bahçeler çoğunlukla diyafram sonuna kadar açılarak çekilir ki tek bir çiçek kalabalıktan sıyrılsın; oysa f/8'de, alan derinliği dürüst bırakıldığında, o çiçekleri mümkün kılan iskelet sonunda görünür.
Buradaki düzen düz bir çizgiyi uzun süre tutmaz. Yol kıvrılır, çünkü biri sizin yavaşlamanızı istemiştir; duvar yarı sarmaşıkta bırakılmıştır, çünkü çıplak taş sevimsiz durmuştur. Ekranda bu nadir bir huy oluyor: içinde bir tasarım taşıyan, ama onu fark etmediğiniz için sizi ayıplamayan bir görüntü.
