Televizyonda ve projeksiyonda duvar kâğıdı
Aynı dosya, iki metrelik duvara yayıldığı anda aynı resim olmaktan çıkar.
Monitör yarım metre ötede durur ve genişliği altmış santimetre kadardır. Projeksiyon aynı sayıda pikseli iki metrelik duvara yayar, televizyona ise üç metre geriden bakılır. Dosya değişmez, değişen komşu iki piksel arasındaki mesafedir; masada pürüzsüz görünen bir gökyüzü büyütülünce sıkıştırmasını geniş, yumuşak basamaklar hâlinde açık eder.
Burada ışık çözünürlükten daha ağır basar. Projeksiyon duvara ancak ışık ekleyebilir, hiçbir zaman çıkaramaz; bu yüzden siyah, odanın izin verdiği griyle gelir ve dizüstünde derli toplu duran koyu bir duvar kâğıdı perdede tozlu bir dikdörtgene dönüşür. Aydınlık bir oda televizyona da benzerini yapar, yansımalar gölgelerin üstüne oturur. Kontrastını karanlığa değil renge emanet eden görüntüler iki odada da ayakta kalır.
Kenarlar da bir düşünmeyi hak eder. Bazı televizyonlar hâlâ karenin yüzde birkaçını kırpar, bekleme modundaki fotoğraf ekranları da kendilerine verileni yeniden sıkıştırır; kenara yaslanmış bir özne tıraşlanmış olarak geri gelebilir. Duvarda işe yarayan görüntü genelde masada işe yarayandan daha sessizdir: ince ayrıntısı azdır ve odanın öbür ucundan okunmayı isteyen bir yeri yoktur.
