Yollar ve yol olmaktan çıktıkları nokta

Bir yol iki ucunda da aynı genişliktedir; hiçbir fotoğraf buna bugüne dek inanmadı. İki kenar birbirine yaslanır ve bir yerde değerler; orası bir yer değil, gözün ısrar ettiği bir uzlaşmadır. Karedeki geri kalan her şey — çit kazıkları, direkler, ağaçların arasındaki boşluklar — o uzlaşmanın ardına dizilir ve yol boyunca kısalır.

Buluşma noktasının nereye düştüğü fotoğrafın huyunu belirler. Ortaya koyun, yol bir oka döner: düzgün ve biraz buyurgan. Üçte bire kaydırın, aynı yol emir olmaktan çıkıp davete dönüşür. Ufku yükseltin, kare toprağın olur; alçaltın, göğün olur, yol ise sessizce ikisi arasındaki anlaşmazlığa dönüşür.

Sis bu anlaşmazlığı erkenden bitirir. Nokta beş kilometrede değil elli metrede gelir ve yol bir mesafe olmaktan çıkıp kapı olur. Ekranda böyle bir kare, uzağa açılan bir manzaradan daha uzun dayanır: göze gidecek bir yer verilir, oraya bir saniyede varır ve orada solgun havadan başka bir şey bulmaz.