عکس خودتان به‌عنوان تصویر زمینه: پیش از تنظیم چه چیزهایی را بررسی کنید
عکسی که در گالری گوشی خوب به نظر می‌رسد ممکن است در اندازهٔ دسکتاپ از هم بپاشد، و چند بررسی آرام معمولاً از پیش خبرش را می‌دهند.
بیشتر گوشی‌ها عکس‌ها را با نسبت ۴:۳ ذخیره می‌کنند، در حالی که بیشتر نمایشگرهای دسکتاپ ۱۶:۹ یا ۱۶:۱۰ هستند. وقتی از یک قاب ۴:۳ بخواهیم نمایشگر ۱۶:۹ را پر کند، حدود یک‌چهارم از ارتفاعش بریده می‌شود، معمولاً از بالا و پایین، یعنی دقیقاً همان‌جا که آسمان و پیش‌زمینه قرار دارند. بهتر است خودتان عکس را به شکل نمایشگر برش بزنید و تصمیم بگیرید چه بماند، نه اینکه بگذارید سیستم از وسط پیشانی کسی یا قلهٔ یک کوه ببُرد.
تعداد پیکسل‌ها کمتر از آنچه فکر می‌کنند اهمیت دارد. عکس ۱۲ مگاپیکسلی تقریباً ۴۰۰۰ در ۳۰۰۰ پیکسل است و حتی پس از برش ۱۶:۹ هنوز ۴۰۰۰ در ۲۲۵۰ برایش می‌ماند، یعنی باز هم بیش از نیاز یک نمایشگر 4K. چیزی که عکس شخصی را بسیار بیشتر خراب می‌کند نویز و لکه‌شدگی عکس‌های شب و زوم دیجیتال است، که روی صفحهٔ شش اینچی دیده نمی‌شود و روی بیست‌وهفت اینچی آشکار است. عکس را روی ۱۰۰ درصد باز کنید و به یک ناحیهٔ صاف نگاه کنید، یک دیوار یا تکه‌ای از آسمان؛ اگر همان‌جا هم شبیه آبرنگ خیس است، پشت آیکون‌هایتان هم همان‌طور خواهد بود.
دو نکتهٔ کوچک‌تر را آسان می‌شود از قلم انداخت. افقی که یکی دو درجه کج باشد روی گوشی بخشیده می‌شود، اما روی یک مانیتور عریض به شیب تبدیل می‌شود، و صاف‌کردنش فقط باریکهٔ نازکی از لبه‌ها را می‌گیرد. و عکسی که جزئیاتش در سمت چپ انباشته است زیر ستون آیکون‌های دسکتاپ می‌رود. عکس‌هایی که بهتر از همه جا می‌افتند معمولاً یک نیمهٔ ساکت دارند، آسمان، آب، دیواری ساده، تا صفحه جایی برای گذاشتن چیزها داشته باشد. عکس خوب و تصویر زمینهٔ خوب بسیار با هم هم‌پوشانی دارند، هرچند نه کاملاً.
