دوربین را میان برج‌ها مستقیم رو به بالا بگیرید، معماری به هندسه‌ای با بودجه بدل می‌شود. نماها همگرا می‌شوند، شیشه آسمان را به خودش نقل‌قول می‌کند، و ساختمانی که از کنارش رد می‌شدید به الگویی بدل می‌شود که می‌شود ساعت‌ها به آن خیره شد.
عکس‌های اینجا کمتر درباره بناهای یادبود و بیشتر درباره خطوط‌اند؛ پنجره‌های تکرارشونده، درزی که دو دوره ساخت‌وساز در آن به هم می‌رسند، همان بالکن تنهایی که شبکه را می‌شکند و دقیقاً با همین کار اثباتش می‌کند.
تصاویر پس‌زمینه ساختاریافته به آدم‌هایی می‌آید که نظمی را دوست دارند که خودشان مجبور نبودند بسازندش. شبکه نگه می‌دارد؛ آیکون‌های شما نظمش را قرض می‌گیرند؛ همه منظم‌تر از آنچه هستند به نظر می‌رسند.
در این مجموعه
