هیچ چیز دیگری که می‌سازیم به این وضوح یک جمله نیست: فاعل، پل، مفعول؛ این طرف، عبور، آن طرف. پل‌ها خوب عکس می‌گیرند چون هدفشان در شکلشان دیده می‌شود، و شکلشان استدلالی است علیه شکافی که زیرشان است.
مجموعه از طاق‌های سنگی که از امپراتوری‌های پرداخت‌کننده‌شان بیشتر عمر کرده‌اند تا پل‌های کابلی روشن مثل سازهای موسیقی تا یک پل پیاده ساده در مه که با کمتر، بیشتر می‌گوید.
کسانی که پل را روی صفحه‌شان نگه می‌دارند، در مشاهده غیرعلمی ما معمولاً وسط کاری هستند. منظره خوبی است برای عبور.
شبنم: کوچک‌ترین عدسی‌های صبحنیم‌ساعت پس از طلوع، چمن پر از جهان‌های وارونه است و بعد آفتاب آن‌ها را پس می‌گیرد.
قوس‌ها: سنگ چگونه یک دهانه را نگه می‌داردسنگ زیر خمش زود می‌شکند و زیر فشار تقریباً هرگز، و قوس شکلی است که آن را همیشه زیر فشار نگه می‌دارد.
سنگ کهنه، نور کندمعبد بیشتر از صبر ساخته شده است و نوری هم که از آن می‌گذرد عجله‌ای ندارد.
بتن شکل قالبش را به یاد می‌سپارددیواری که یک بعدازظهر مایع بود و از آن پس خاطرهٔ تخته‌هایی را نگه داشته که نگهش داشتند.
