درگاه‌ها: قابی درون قاب
طاق تصمیم می‌گیرد چه چیزی را اجازه داری ببینی، و چشم بی‌صدا بابت این حذف سپاسگزار است.
درگاه دوربین دوم است؛ دوربینی که قرن‌ها پیش از اولی ساخته شده. سنگ، جهان را تا یک مستطیل یا یک قوس تنگ می‌کند و هرچه از این برش جان سالم به در ببرد همان می‌شود موضوع: نواری از حیاط، دیواری که نور بر آن افتاده، رهگذری که درست در لحظهٔ نامناسب رد می‌شود. چیزی افزوده نشده، فقط چیزی بیرون گذاشته شده، و ترکیب‌بندی تقریباً همین است و بس.
از اینجا نوردهی جالب می‌شود. اگر روی گشودگیِ روشن نورسنجی کنی، سنگِ پیرامون به سیاهیِ سایه‌نما می‌افتد؛ خط بیرونی می‌ماند و بافت می‌رود. دیافراگم را یک درجه باز کن، زبری و گرمای بنّایی برمی‌گردد و در عوض حیاط دور تا سفیدیِ کاغذ می‌سوزد. هیچ‌کدام غلط نیست؛ عکاس فقط باید تصمیم بگیرد که این قاب دربارهٔ گذرگاه است یا دربارهٔ جایی که گذرگاه به آن اشاره می‌کند.
روی صفحهٔ نمایش، همین تقسیم‌بندی به کار می‌آید. لبهٔ تیرهٔ طاق نشانه‌ها را می‌پذیرد بی‌آنکه با چیزی درگیر شود، و گشودگیِ روشن خالی می‌ماند، همان‌طور که پنجره‌ای در دیوار خالی می‌ماند. آخرش از میان میزکار به بیرون نگاه می‌کنی، نه به خودِ میزکار؛ و کمتر تصویر پس‌زمینه‌ای از پس این کار برمی‌آید.
