عکاسی از انعکاس، توطئه‌ای است میان آب و هوا. دریاچه باید ساکن باشد، هوا باید همراهی کند، و نور باید در زاویه‌ای کم‌ارتفاع برسد تا نقاشی کند نه اینکه خیره کند. وقتی همه این‌ها هم‌راستا شوند، جهان نسخه دومی از خودش می‌گیرد؛ وارونه، اندکی تیره‌تر، و به‌طرزی عجیب باورپذیرتر.
قاب‌های این مجموعه برای کیفیت سکوتشان انتخاب شده‌اند. تقریباً می‌توانید بشنوید چقدر ساکت بوده وقتی شاتر باز شده؛ یک اردک تنها نیمی از این عکس‌ها را خراب می‌کرد.
تقارن برای چشم آرامش‌بخش است؛ فوراً حل می‌شود، نیازی به پویش ندارد. همین دریاچه آینه‌ای را به یکی از معدود تصاویر پس‌زمینه‌ای بدل می‌کند که واقعاً دمای یک روز شلوغ را پایین می‌آورد.
در این مجموعه
