جنگلی در نزدیک‌ترین پرچین هست. قطره‌ای شبنم لنزی است با چشم‌اندازی درونش؛ بال یک پروانه شب‌پره مثل تئاتری روکش شده؛ یخ روی پنجره ژانویه سرخس‌هایی می‌رویاند که هیچ گلخانه‌ای نمی‌تواند. عکاسان ماکرو مقصدی عجیب ندارند؛ فقط فاصله‌ای عجیب.
قاب‌های این مجموعه برای صبرشان انتخاب شده‌اند: فوکوسی به میلی‌متر سنجیده، دیافراگمی که برای هر ذره عمق التماس کرده، سوژه‌هایی که با یک نفس رفتنی بودند.
روی صفحه، عکس ماکرو چیدمان معمول را برعکس می‌کند؛ به‌جای اینکه آیکون‌هایتان روی جهانی بزرگ کوچک‌شده بنشینند، روی جهانی کوچک بزرگ‌شده می‌نشینند. به‌طرزی صادقانه‌تر به‌نظر می‌رسد.
