Kolory nie do nas adresowane

Pszczoły widzą mniej więcej od 300 do 650 nanometrów: ultrafiolet jest w środku, głęboka czerwień w zasadzie poza. Wiele kwiatów nosi wzory dostrojone do tego zakresu — ciemne w ultrafiolecie środki, pierścienie i kreski biegnące ku nektarowi — dla nas niewidoczne, dla nich czytelne jak znak drogowy. Sfotografuj gładką żółtą rudbekię przez filtr UV, a pośrodku pojawi się tarcza, która była tam cały czas.

Nawet to, co widzimy, nie zostało złożone z myślą o nas. Czerwień jest częsta tam, gdzie zapylają ptaki, a rzadka tam, gdzie robią to pszczoły, bo większość z nich nie oddziela czerwieni od zielonego listowia. Białe kwiaty, za dnia jakby nieubrane, zwykle biorą nocną zmianę, rozmawiają z ćmami i płacą zapachem zamiast barwą. Symetria, płatki służące za pas do lądowania, lekka szorstkość dla uchwytu — wszystko to meble dla gościa wielkości paznokcia.

Makrowa tapeta z kwiatem jest więc listem otwartym przez pomyłkę i mimo to wygląda dobrze. Płatek wypełnia kadr w skali, której żaden owad nie doświadcza, a wzór mający prowadzić lądowanie porządkuje teraz jedynie kompozycję. Jak na wiadomość, której nigdy do nas nie wysłano, to niezłe drugie zastosowanie.