Wiele tego samego
Powtórzenie najpierw zamienia przedmioty w powierzchnię, a potem wysyła oko na poszukiwanie tego jednego, który wyłamał się z szeregu.
Pojedyncza dachówka zostaje dachówką. Czterdzieści staje się powierzchnią i oko rezygnuje z czytania ich po kolei. Na tym polega sztuczka powtórzenia: przekłada przedmioty na fakturę — polery wzdłuż pomostu, bruzdy zaoranego pola, ptaki w równych odstępach na drucie, okna piętrzące się na elewacji.
Potem robi rzecz odwrotną. Gdy tylko wzór się utrzyma, uwaga rusza szukać wyjątku: zsuniętej dachówki, ptaka odwróconego w złą stronę, bruzdy, która wygina się wokół kamienia. Powierzchnia idealnego powtórzenia uspokaja i trochę nuży; zwykle wystarczy jedno pęknięcie, by próbka znów stała się fotografią.
Na pulpicie taki obraz zachowuje się wyjątkowo dobrze. Nie ma jednego punktu, który spierałby się z ikonami, a zasłanianie nic mu nie robi: przetnij powtarzającą się powierzchnię na pół, a nadal będzie tą samą powierzchnią. Niewiele zdjęć oddaje pasek zadań trzecią część siebie i nic przy tym nie traci.
W tej kolekcji
