Symmetrie: het oog controleert twee keer

Buiten is symmetrie zeldzaam, binnen is ze doodgewoon. Het schip van een kathedraal, een stationshal, een rij ramen die zo lang herhaald wordt tot de herhaling niets meer betekent — het zijn beslissingen die iemand met een liniaal heeft genomen. De natuur levert alleen bijna-gevallen: een nachtvlinder, een meer om vier uur 's ochtends zonder wind erin, een berg die enkel vanaf één bepaald pad in evenwicht lijkt.

Het lastige aan een symmetrische foto is dat ze zichzelf een cijfer geeft. Twee graden naast de middenas en het kader verraadt je; het oog vergelijkt de twee helften voordat het het onderwerp leest, en daarin is het sneller dan in bijna al het andere. Wie zo werkt, is langer bezig met het verzetten van de voeten dan met het ontspannen van de sluiter, en de kleine scheefstand die uiteindelijk wordt rechtgezet, zie je pas als hij weg is.

De opbrengst is een beeld met een ruggengraat. Een symmetrische achtergrond zet een verticale as midden op het scherm, precies daar waar doorgaans niets staat: geen pictogrammen, geen klok, geen map met de naam nieuwe map (2). De drukke hoeken laat ze aan het bureaublad, het rustige midden houdt ze voor zichzelf.